Excursie Romontbos België, 17-9-2016

Het is nog geen vijf uur in de ochtend als ik in Barendrecht de parkeerplaats van het Van der Valk hotel opdraai. Het is er donker en verlaten. Ook het hotel verkeert nog in diepe rust. Gelukkig is het wel droog, al zijn de weersvoorspellingen voor vandaag niet gunstig.

Sandra heeft voor ons als leden van de geoclub Maaswaarden een fossielenhakdag georganiseerd. In het Romontbos, een steengroeve in Belgisch Limburg. Net over de grens bij Maastricht.

groeve-romentbos-014Grote baggermachines van de firma Heidelberg Cement leggen daar krijtlagen uit het circa 65 miljoen jaar oude Maastrichtien bloot. Inclusief haar fossielenrijkdom. Na een mislukte poging vanwege te weinig belangstelling, wist Sandra voor de herkansing vandaag voldoende geofielen te interesseren. Voorwaarde is wel, dat we ons al om half acht (!!!) aan de Heidelbergse groevepoort moeten vervoegen. Omdat mijn Citroën vandaag als taxi dient voor nog drie andere onderweg op te pikken fossielenjagers, moest ik dus al om vier uur uit de veren!

In tweeëneenhalf uur moeten we vanaf Van der Valk op onze geologische bestemming kunnen zijn. Volgens Google. Ik ben er niet helemaal gerust op of we dat gaan redden….

Na een dikke vijf minuten wachten zie ik twee koplampen zich uit het duister losmaken. De lichten zoeken zich een weg in mijn richting. En inderdaad, even later stappen Marlous en haar zoon Stijn uit hun donkere SUV. Mijn eerste passagiers zijn gearriveerd. Beiden lijken zo op het oog een stuk monterder dan ik mijzelf op deze vroege ochtend voel. Na het overladen van alle graafspullen, tassen en helmen verlaten we de parkeerplaats in de richting van Alblasserdam. De volgende en laatste tussenstop.

Als we aankomen op het verlaten P&R-terrein voor de Alblasserdamse Nedstaal-fabriek, maakt een vol bepakte schaduw zich los van een eenzaam wachtende Toyota Prius. Afgeleverd door haar man, is ook Ans er vandaag helemaal klaar voor.

Het is nog altijd droog. Maar dat verandert wanneer we via de Dordtse rondweg op de A16 naar Antwerpen terechtkomen. Dikke regendruppels dalen neer op de autoruiten en water spat op van de vele vrachtwagens die we zo vroeg al passeren. Een kletsnatte mergelgroeve is geen leuk vooruitzicht voor vandaag. Maar met mijn laarzen en een poncho ben ik er in elk geval goed op voorbereid.

1Ans en ik komen al wat langer bij Gea en Maaswaarden. Marlous en Stijn doen dit vandaag voor het eerst. Stijn hield al spreekbeurten over het Perm-tijdvak, zonder dat ook maar iemand wist wat dat was. Op de Maasvlakte-excursies met Walter Langendoen werd ook moeder Marlous aangetast door het geo-virus. Genoeg gespreksstof dus voor de vroege ochtend in de Citroën. Het is al snel zo gezellig, dat we de elkaar gestaag opvolgende regenbuien niet eens meer opmerken. Een stukje voorbij Hasselt wordt het langzamerhand droger. Na de snelwegafrit bij Riemst is het zelfs kurkdroog. Google blijkt gelijk te hebben. Als we het terrein van de groeve oprijden is het nog geen half acht.
We zijn de eersten. Even later druppelt de rest van het gezelschap binnen. Sandra is er met haar gezin. Ook Henk en Mirjam hebben elk hun fossielen minnende nazaten meegebracht.

Gewapend met helmen en hamers trekt de stoet een eindeloos lang steenslagpad af, de groeve in. Iedereen zoekt naar dat ene, mooie fossielrijke plekje. Onderweg geef ik mijn ogen al de kost bij de hopen stortsteen die we passeren.

Maar de dag is nog lang. En het weer wordt steeds beter. Halverwege de ochtend breekt de zon zelfs door de dreigende regenwolken heen. Op dat moment hoor ik de eerste “oohs” en “aahs” vallen. Zo hakt Sandra zich door decimeters dik gesteente naar een zeeëgel. Maar het lukt niet om die in één stuk te bergen. Ook ik zie veelbelovende vondsten verpulveren vóór ze de veiligheid van mijn emmer bereiken.

Groeve Romentbos 051.JPGDe groeve is vandaag volop in bedrijf maar de fossielenoogst valt tot dusver wat tegen. Overal zijn pas ontsloten wanden. Maar behalve veel vuursteenlagen bevat het verse gesteente weinig veelbelovende sporen. Dan is het niet erg zinvol om er in het puin aan de voet van zulke groevewanden wild op los te gaan hakken. De kans om op die manier iets te vinden staat niet in verhouding tot de verspilde energie. Beter kun je de natuur (en de machines in de groeve) hun eroderende werk laten doen. In het losse gesteente raap je soms de mooiste dingen op. Dat bewijst Ans even later, door zomaar onder mijn ogen een zeldzaam fraaie, grote zeeëgel uit het puin tevoorschijn te trekken.
Na het middaguur zoeken we onder een stralend blauwe lucht ons gereedschap bij elkaar. De groeve gaat sluiten. De gelukkigsten onder ons torsen hun zware stenen schatten blijmoedig met zich mee. Voor anderen is de oogst geringer. Zo vertoont mijn eigen fossielen-emmer meer maagdelijk schone bodem dan mij lief is. Toch is iedereen voldaan na deze onverwacht mooie excursiedag. En vermoeid. Vooral de kinderen. Op het lange pad naar de uitgang manen we ze desondanks tot spoed. Vóór sluitingstijd moeten onze auto’s immers de poort uit. Wie te laat is, mag hier tot maandagmorgen blijven wachten….

groeve-romentbos-063Voor sommigen volgt nu het afscheid. Sandra’s gezin en “mijn” gezelschap gaan voor de toegift. In de vorm van het enorme fort van Eben-Emaël, hier vlakbij. Net voor de Tweede Wereldoorlog gebouwd. Diep uitgegraven onder een strategisch gelegen heuvel was dit destijds het grootste en sterkste fort van Europa. Bedoeld om het gat in de Belgische verdediging ten noorden van de Ardennen op te vullen. Ondanks dit huzarenstuk wisten de Duitsers het fort al tijdens de eerste oorlogsdagen te overrompelen. Door er met zweefvliegtuigen bovenop te landen en al het geschut uit te schakelen. Waarna de Wehrmacht vrijwel ongehinderd links en rechts van het fort verder België in kon trekken.

We strijken neer op een idyllisch terrasje bij de historische watermolen van Loverix. Daar serveren ze heerlijke pannenkoeken, om na alle geologische inspanningen onze honger te stillen. Aan de overkant van de beek wachten intussen de betonnen toegangsbastions van het fort. We doen rustig aan. De laatste excursie van vandaag door het labyrinth van ondergrondse gewelven halen we niet meer. Een mooi alternatief vormt de wandelroute over de bosrijke heuvel op het dak van het fort. Met als hoogtepunt een fantastisch uitzicht over het sluizencomplex van Ternaaien op de grens met Nederlands Zuid-Limburg. En in de verte Maastricht en de Sint-Pietersberg.

groeve-romentbos-057We leggen nog één keer aan bij het terras van Moulin Loverix voor een ijsje of Radler. En dan volgt ook ons onvermijdelijke afscheid. De terugweg voert niet zoals vanmorgen door België, maar we wisselen af met een route via Maastricht, Eindhoven en Den Bosch. Als ik Ans in Alblasserdam aflever, begint het te schemeren. Terug in Barendrecht bij de auto van Marlous en Stijn, ligt de Van der Valk er alweer net zo donker bij als vanmorgen.

“Nog maar een klein stukje naar huis” denk ik, terugkijkend op een mooie excursiedag….

Een gedachte over “Excursie Romontbos België, 17-9-2016

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s